Papież

Nosi potrójną koronę i siedzi między dwoma filarami, choć nie tymi z Świątyni strzeżonej przez Najwyższą Kapłankę. W lewej ręce trzyma berło zakończone potrójnym krzyżem, a prawą ręką wykonuje dobrze znany znak kościelny – zwany znakiem ezoteryzmu – rozróżniający jawną i ukrytą część doktryny. Warto zauważyć w tym kontekście, że Najwyższa Kapłanka nie wykonuje takiego znaku.

U jego stóp leżą skrzyżowane klucze, a dwóch kapłanów w albach klęczy przed nim. Zwykle nazywano go Papieżem, co jest szczególnym wyrazem szerszej roli, którą symbolizuje. Reprezentuje on władzę rządzącą religii zewnętrznej, tak jak Najwyższa Kapłanka uosabia ukrytą, ezoteryczną moc.

Znaczenia tej karty często były zniekształcane przez różne interpretacje. Grand Orient słusznie stwierdza, że Hierofant reprezentuje moc kluczy, egzoteryczną ortodoksyjną doktrynę i życie zewnętrzne, które prowadzi ku duchowej prawdzie. Jednak z pewnością nie jest on księciem doktryny okultystycznej, jak niektórzy twierdzą.

Raczej jest on summa totius theologiæ – sumą całej teologii – gdy skrystalizowała się ona w sztywną strukturę. Symbolizuje również wszystko, co prawe i święte na jawnej płaszczyźnie. Jako taki, jest kanałem łaski w świecie instytucji, odrębnym od świata naturalnego, i działa jako przewodnik zbiorowego zbawienia.

Jest on porządkiem i głową uznanej hierarchii religijnej, odbiciem wyższego, boskiego porządku. Może się jednak zdarzyć, że pontyfik zapomni o symbolicznym charakterze swojej roli i zachowuje się tak, jakby zawierał wszystko, co jego stanowisko oznacza.

Nie jest on filozofią – z wyjątkiem być może jej teologicznej formy. Nie jest on inspiracją i nie jest samą religią, choć jest jednym ze sposobów, przez które religia jest wyrażana na zewnątrz.