Głupiec

Z lekkim krokiem, jakby ziemia i jej ciężary miały niewielką moc, by go powstrzymać, młody człowiek w wspaniałych szatach zatrzymuje się na skraju przepaści wysoko wśród wielkich szczytów świata. Spogląda na błękitną dal przed sobą – bardziej na rozległą przestrzeń nieba niż na widok poniżej.

Choć stoi w tej chwili nieruchomo, jego akt gorliwego marszu jest nadal sugerowany; jego pies nadal skacze z radości. Krawędź, która otwiera się na otchłań, nie budzi w nim przerażenia – tak jakby aniołowie czekali, aby go podtrzymać, gdyby skoczył z wysokości.

Jego oblicze promieniuje inteligencją i poczuciem wyczekiwanego marzenia. W jednej ręce trzyma różę, w drugiej kosztowną różdżkę, z której osobliwie haftowany portfel zwisa mu przez prawe ramię. Jest księciem innego świata, podróżującym przez ten – skąpanym w porannej chwale, w ostrym, czystym powietrzu.

Słońce, świecące za nim, wie, skąd przyszedł, dokąd zmierza i jak powróci inną ścieżką po wielu dniach. Jest duchem poszukującym doświadczenia.

Wiele symboli Wtajemniczonych Misteriów jest podsumowanych w tej karcie, która – pod wysokim autorytetem – odwraca wszystkie zamieszania, które ją poprzedziły. W swoim Podręczniku Kartomancji Grand Orient oferuje ciekawą sugestię na temat roli Mistycznego Głupca jako części wyższego procesu wróżenia. Jednak sprowadzenie takiej roli do praktyki może wymagać niezwykłych darów.

Zobaczymy, jak karta jest interpretowana zgodnie z powszechnymi sztukami wróżenia. Dla tych, którzy potrafią rozpoznać, stanowi ona jasny dowód na to, że Wielkie Arkana pierwotnie nie miały miejsca w sztuce psychicznego hazardu, gdzie karty służą jedynie jako żetony i preteksty.

Co do dokładnych okoliczności, w jakich ta sztuka powstała, wiemy bardzo mało. Konwencjonalne wyjaśnienie głosi, że Głupiec oznacza ciało, życie wrażliwe – i, w osobliwej satyrze, był kiedyś nazywany Alchemikiem, reprezentując głupotę w jej najbardziej bezsensownej formie.