Cesarzowa

Siedząca postać o dostojnej prezencji, odziana w bogate szaty i emanująca królewskim obliczem – jakby była córką nieba i ziemi. Jej diadem składa się z dwunastu gwiazd, zebranych w promienny klaster. Symbol Wenus widnieje na tarczy leżącej w pobliżu.

Przed nią dojrzewa pole kukurydzy, a w tle płynie wodospad. Berło, które trzyma, zwieńczone jest globem ziemskim. Reprezentuje ona gorszy Ogród Eden, Raj Ziemski – wszystko, co symbolizuje widzialny dom człowieka.

Nie jest Regina Coeli, ale pozostaje refugium peccatorum, płodną matką tysięcy. W pewnych aspektach została również słusznie opisana jako pożądanie i jego skrzydła, jako niewiasta obleczona w słońce, jako Gloria Mundi i jako zasłona Sanctum Sanctorum.

Jednak nie jest – przynajmniej w zwykłym rozumieniu – duszą, która osiągnęła skrzydła, chyba że cała symbolika jest interpretowana w rzadki i niekonwencjonalny sposób. Przede wszystkim reprezentuje uniwersalną płodność i zewnętrzny sens Słowa.

Jest to oczywiste, ponieważ nie ma bezpośredniego przesłania danego człowiekowi, takiego jak to, które niesie kobieta; jednak ona sama nie niesie jego interpretacji.

W innym porządku idei karta Cesarzowej oznacza drzwi lub bramę, przez które uzyskuje się wejście w to życie – do Ogrodu Wenus. Droga, która prowadzi na zewnątrz, do tego, co leży poza, jest sekretem znanym Najwyższej Kapłance i to ona przekazuje go wybranym.

Większość tradycyjnych atrybucji tej karty była symbolicznie niepoprawna – na przykład jej związek ze Słowem, Boską Naturą, Triadą i podobnymi koncepcjami.