De Maan

Het verschil tussen deze kaart en sommige conventionele types is dat de maan toeneemt aan wat de kant van genade wordt genoemd, rechts van de waarnemer. Het heeft zestien hoofdstralen en zestien secundaire stralen.

De kaart vertegenwoordigt het leven van de verbeelding los van het leven van de geest. Het pad tussen de torens is de uitgang naar het onbekende. De hond en de wolf zijn de angsten van de natuurlijke geest in de aanwezigheid van die plaats van uitgang, wanneer er alleen gereflecteerd licht is om hem te leiden. De laatste verwijzing is een sleutel tot een andere vorm van symboliek.

Het intellectuele licht is een reflectie, en daarachter is het onbekende mysterie dat het niet kan openbaren. Het verlicht onze dierlijke natuur—waarvan types hieronder worden weergegeven: de hond, de wolf, en dat wat uit de diepte opkomt, de naamloze en afschuwelijke neiging die lager is dan het wilde beest. Het streeft ernaar zich te manifesteren, gesymboliseerd door het kruipen uit de afgrond van water naar het land, maar in de regel zinkt het terug waar het vandaan kwam.

Het gezicht van de geest richt een kalme blik op de onrust beneden; de dauw van de gedachte valt; de boodschap is: Vrede, wees stil; en het kan zijn dat er een kalmte over de dierlijke natuur komt, terwijl de afgrond eronder ophoudt een vorm aan te nemen.