De Keizerin

Een statige figuur zit neer, getooid in rijke gewaden en met een koninklijke uitstraling—alsof ze een dochter is van zowel hemel als aarde. Haar diadeem is gemaakt van twaalf sterren, verzameld in een stralende cluster. Het symbool van Venus verschijnt op het schild dat vlakbij rust.

Voor haar rijpt een veld met graan, en op de achtergrond stroomt een waterval. De scepter die ze vasthoudt is bekroond met de globe van deze wereld. Ze vertegenwoordigt de inferieure Hof van Eden, het aardse paradijs—alles wat gesymboliseerd wordt door het zichtbare huis van de mens.

Ze is niet Regina Coeli, maar ze blijft het refugium peccatorum, de vruchtbare moeder van duizenden. In bepaalde aspecten is ze ook correct beschreven als begeerte en de vleugels daarvan, als de vrouw bekleed met de zon, als Gloria Mundi, en als de sluier van het Sanctum Sanctorum.

Echter, ze is niet—althans in de gebruikelijke berekening—de ziel die vleugels heeft gekregen, tenzij alle symboliek op een zeldzame en onconventionele manier wordt geïnterpreteerd. Bovenal staat ze voor universele vruchtbaarheid en de uiterlijke betekenis van het Woord.

Dit is duidelijk, want er is geen directe boodschap aan de mens gegeven zoals die welke door de vrouw wordt gedragen; toch draagt ze zelf niet de interpretatie ervan.

In een andere orde van ideeën, betekent de kaart van de Keizerin de deur of poort waardoor toegang tot dit leven wordt verkregen—tot de Tuin van Venus. De weg die naar buiten leidt, naar wat daarbuiten ligt, is het geheim dat bekend is bij de Hogepriesteres, en zij is het die het aan de uitverkorenen communiceert.

De meeste traditionele toeschrijvingen van deze kaart zijn symbolisch incorrect geweest—bijvoorbeeld de associatie met het Woord, de Goddelijke Natuur, de Triade en soortgelijke concepten.