De Dwaas

Met een lichte tred, alsof de aarde en haar lasten weinig macht hadden om hem te weerhouden, pauzeert een jonge man in prachtige gewaden aan de rand van een afgrond hoog in de grote hoogten van de wereld. Hij overziet de blauwe verte voor hem—meer de uitgestrekte hemel dan het uitzicht beneden.

Hoewel hij in dit moment stilstaat, is zijn daad van gretig wandelen nog steeds geïmpliceerd; zijn hond blijft vol vreugde opspringen. De rand die zich opent naar de afgrond, bevat geen angst voor hem—het is alsof engelen wachten om hem te steunen, mocht hij van de hoogte springen.

Zijn gelaat straalt intelligentie en een gevoel van verwachtingsvol dromen uit. In de ene hand houdt hij een roos; in de andere een kostbare staf, waaraan een merkwaardig geborduurde beurs over zijn rechterschouder hangt. Hij is een prins van een andere wereld, die door deze reist—badend in ochtendglorie, in de scherpe, schone lucht.

De zon, die achter hem schijnt, weet waar hij vandaan komt, waar hij naartoe gaat en hoe hij na vele dagen langs een ander pad zal terugkeren. Hij is de geest op zoek naar ervaring.

Veel symbolen van de Geïnstitueerde Mysteriën zijn samengevat in deze kaart, die—onder hoge autoriteit—alle verwarringen omkeert die eraan voorafgingen. In zijn Handboek van Cartomantie doet Grand Orient een merkwaardige suggestie over de rol van de Mystieke Dwaas als onderdeel van een hoger divinatieproces. Toch kan het buitengewone gaven vereisen om een dergelijke rol in de praktijk te brengen.

We zullen zien hoe de kaart wordt geïnterpreteerd volgens de algemene kunsten van het waarzeggen. Voor hen met onderscheidingsvermogen staat het als een duidelijk bewijs dat de Grote Arcana oorspronkelijk geen plaats had in de kunst van het psychisch gokken, waar kaarten slechts dienen als tellers en voorwendsels.

Wat betreft de exacte omstandigheden waaronder deze kunst is ontstaan, weten we heel weinig. De conventionele verklaring is dat de Dwaas het vlees, het gevoelige leven, vertegenwoordigt—en, in een bijzondere satire, ooit zelfs de Alchemist werd genoemd, die dwaasheid in zijn meest zinloze vorm vertegenwoordigt.