Οι Εραστές

Ο ήλιος λάμπει στο ζενίθ και από κάτω βρίσκεται μια μεγάλη φτερωτή μορφή με απλωμένα χέρια, που χύνει επιρροές.

Στο προσκήνιο βρίσκονται δύο ανθρώπινες μορφές, άνδρας και γυναίκα, αποκαλυμμένοι ο ένας μπροστά στον άλλο, σαν τον Αδάμ και την Εύα όταν πρωτοκατοίκησαν τον παράδεισο του επίγειου σώματος. Πίσω από τον άνδρα βρίσκεται το Δέντρο της Ζωής, που φέρει δώδεκα καρπούς, και το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού βρίσκεται πίσω από τη γυναίκα. το φίδι τυλίγεται γύρω του.

Οι μορφές υποδηλώνουν νιότη, παρθενία, αθωότητα και αγάπη πριν μολυνθεί από χονδροειδή υλική επιθυμία. Αυτή είναι στην απλότητά της η κάρτα της ανθρώπινης αγάπης, που εκτίθεται εδώ ως μέρος του δρόμου, της αλήθειας και της ζωής.

Αντικαθιστά, με προσφυγή στις πρώτες αρχές, την παλιά κάρτα του γάμου, την οποία έχω περιγράψει προηγουμένως, και τις μεταγενέστερες ανοησίες που απεικόνιζαν τον άνθρωπο μεταξύ κακίας και αρετής. Σε μια πολύ υψηλή αίσθηση, η κάρτα είναι ένα μυστήριο της Διαθήκης και του Σαββάτου.

Η υπόδειξη σχετικά με τη γυναίκα είναι ότι αυτή σημαίνει αυτή την έλξη προς την ευαίσθητη ζωή που φέρει μέσα της την ιδέα της Πτώσης του Ανθρώπου, αλλά είναι μάλλον η λειτουργία ενός Μυστικού Νόμου της Πρόνοιας παρά μια πρόθυμη και συνειδητή πειραστής.

Μέσω της αποδιδόμενης πτώσης της θα αναδυθεί τελικά ο άνθρωπος και μόνο από αυτήν μπορεί να ολοκληρωθεί. Η κάρτα είναι επομένως με τον τρόπο της μια άλλη υπόδειξη σχετικά με το μεγάλο μυστήριο της γυναικείας φύσης.

Οι παλιές έννοιες διαλύονται κατ’ ανάγκην με τις παλιές εικόνες, αλλά ακόμη και ως ερμηνείες των τελευταίων, μερικές από αυτές ήταν της τάξης του κοινότοπου και άλλες ήταν ψευδείς στον συμβολισμό.