Ο Ιεροφάντης

Φέρει τριπλή κορώνα και κάθεται ανάμεσα σε δύο στύλους, αν και όχι αυτούς του Ναού που φυλάσσει η Αρχιέρεια. Στο αριστερό του χέρι, κρατά ένα σκήπτρο που καταλήγει στον τριπλό σταυρό, και με το δεξί του χέρι δίνει το γνωστό εκκλησιαστικό σημάδι—που ονομάζεται σημάδι του εσωτερισμού—διακρίνοντας μεταξύ των φανερών και των κρυφών μερών του δόγματος. Είναι αξιοσημείωτο σε αυτό το πλαίσιο ότι η Αρχιέρεια δεν κάνει τέτοιο σημάδι.

Στα πόδια του βρίσκονται σταυρωτά κλειδιά, και δύο ιερατικοί υπουργοί με άλμπες γονατίζουν μπροστά του. Συνήθως ονομαζόταν Πάπας, το οποίο είναι μια ιδιαίτερη έκφραση του ευρύτερου ρόλου που συμβολίζει. Εκπροσωπεί την κυρίαρχη δύναμη της εξωτερικής θρησκείας, ακριβώς όπως η Αρχιέρεια ενσαρκώνει την κρυμμένη, εσωτερική δύναμη.

Οι έννοιες αυτής της κάρτας έχουν συχνά διαστρεβλωθεί από διάφορες ερμηνείες. Η Μεγάλη Ανατολή δηλώνει ορθά ότι ο Ιεροφάντης αντιπροσωπεύει τη δύναμη των κλειδιών, το εξωτερικό ορθόδοξο δόγμα και την εξωτερική ζωή που οδηγεί προς την πνευματική αλήθεια. Ωστόσο, σίγουρα δεν είναι ο πρίγκιπας της αποκρυφιστικής διδασκαλίας, όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι.

Αντίθετα, είναι η summa totius theologiæ—το άθροισμα όλης της θεολογίας—όταν έχει κρυσταλλωθεί σε άκαμπτη δομή. Συμβολίζει επίσης όλα όσα είναι δίκαια και ιερά στο φανερό επίπεδο. Ως εκ τούτου, είναι το κανάλι της χάρης μέσα στον κόσμο των θεσμών, διακριτό από τον φυσικό κόσμο, και ενεργεί ως ηγέτης της συλλογικής σωτηρίας.

Είναι η τάξη και η κεφαλή της αναγνωρισμένης θρησκευτικής ιεραρχίας, μια αντανάκλαση μιας ανώτερης, θείας τάξης. Ωστόσο, μπορεί να συμβεί ο ποντίφικας να ξεχάσει τη συμβολική φύση του ρόλου του και να συμπεριφέρεται σαν να περιέχει όλα όσα σημαίνει η θέση του.

Δεν είναι φιλοσοφία—εκτός ίσως από τη θεολογική της μορφή. Δεν είναι έμπνευση, και δεν είναι η ίδια η θρησκεία, αν και είναι ένας τρόπος μέσω του οποίου η θρησκεία εκφράζεται εξωτερικά.