Ο Αυτοκράτορας

Κρατεί σκήπτρον εν μορφή του Σταυρού της Αγκύλης και σφαίραν εν τη αριστερά αυτού χειρί. Εστί εστεμμένος μονάρχης—επιβλητικός, μεγαλειώδης, καθήμενος επί θρόνου, τα μπράτσα του οποίου κοσμούνται με κεφαλάς κριών. Αντιπροσωπεύει την εκτελεστική εξουσία και την πραγμάτωση: την δύναμη του κόσμου τούτου, ενδεδυμένην ενταύθα με τα υψηλότερα φυσικά αυτής γνωρίσματα.

Ενίοτε εμφανίζεται καθήμενος επί κυβικού λίθου, αν και τούτο προσθέτει σύγχυση εις ορισμένας πτυχάς. Ενσαρκώνει την ανδρείαν δύναμιν, εις ην η Αυτοκράτειρα ανταποκρίνεται. Εν ταύτη τη εννοία, εστί εκείνος όστις επιζητεί να άρει το πέπλον της Ίσιδος—αλλά αυτή παραμένει virgo intacta.

Δέον να σημειωθεί ότι αύτη η κάρτα, ως και εκείνη της Αυτοκράτειρας, δεν αντιπροσωπεύει αυστηρώς την κατάσταση του έγγαμου βίου, αν και η κατάσταση αυτή υπονοείται. Επιφανειακώς, αντιπροσωπεύουν την εγκόσμιον βασιλείαν—υψωμένην εις τας έδρας των ισχυρών. Αλλά πέραν τούτου, υπάρχει μια υπόδειξη μιας βαθυτέρας, αφανούς παρουσίας.

Σημαίνουν επίσης—ιδιαίτερα η αρσενική μορφή—την ανωτέραν βασιλείαν ήτις κατέχει τον διανοητικόν θρόνον. Η επικράτεια αυτού εστί εκείνη της σκέψεως, μάλλον ή του ζωικού κόσμου. Αμφότεραι αι μορφαί είναι ‘πλήρεις παραδόξων εμπειριών,’ εκάστη με τον ιδικόν της τρόπον, αλλά η σοφία αυτών δεν προέρχεται συνειδητώς εκ των ανωτέρων βασιλείων.

Ο Αυτοκράτωρ έχει περιγραφεί ως (α) η θέλησις εν τη ενσαρκωμένη αυτής μορφή—αν και τούτο συλλαμβάνει μόνον μίαν πτυχήν—και (β) ως μια έκφραση των δυνατοτήτων εντός του Απολύτου Όντος, αν και αυτή η τελευταία ερμηνεία εκτρέπεται εις την φαντασίαν.