Η Σελήνη

Η διάκρισις μεταξύ ταύτης της κάρτας και τινών των συμβατικών τύπων εστί ότι η σελήνη αυξάνει επί του καλουμένου πλευρού του ελέους, προς τα δεξιά του παρατηρητού. Έχει δεκαέξ κύριας και δεκαέξ δευτερεύουσας ακτίνας.

Η κάρτα παριστά την ζωήν της φαντασίας χωρία της ζωής του πνεύματος. Η οδός μεταξύ των πύργων είναι η έξοδος εις το άγνωστον. Ο κύων και ο λύκος είναι οι φόβοι του φυσικού νοός εν τη παρουσία εκείνου του τόπου της εξόδου, όταν μόνον ανακλώμενον φως υπάρχει προς καθοδήγησιν αυτού. Η τελευταία αναφορά είναι κλειδίς εις άλλην μορφήν συμβολισμού.

Το διανοητικόν φως εστί ανάκλασις, και πέραν αυτού εστί το άγνωστον μυστήριον το οποίον ου δύναται να καταδείξη. Φωτίζει την ζωώδη φύσιν ημών—τύποι της οποίας παρίστανται κάτω: ο κύων, ο λύκος, και εκείνο το οποίον αναδύεται εκ των βαθών, η ανώνυμος και απεχθής τάση η οποία εστί χαμηλοτέρα του αγρίου θηρίου. Αγωνίζεται να επιτύχη εκδήλωσιν, συμβολιζομένην δια της έρπουσης εκ της αβύσσου του ύδατος προς την γην, αλλ’ ως κανόνος καταδύεται οπίσω όθεν ήλθε.

Το πρόσωπον του νοός διευθύνει βλέμμα ήρεμον επί της αναπαύσεως κάτω· η δρόσος της σκέψεως πίπτει· το μήνυμα είναι: Ειρήνη, σιώπα· και δύναται να συμβή ότι ήξει γαλήνη επί της ζωώδους φύσεως, ενώ η άβυσσος υποκάτω παύσει να δίδωσι μορφήν.