Η Αυτοκράτειρα

Μία μεγαλοπρεπής μορφή κάθεται, στολισμένη με πλούσια ενδύματα και φέρουσα βασιλική όψη—σαν να ήταν θυγατέρα τόσο του ουρανού όσο και της γης. Το διάδημά της αποτελείται από δώδεκα αστέρια, συγκεντρωμένα σε μία ακτινοβόλα ομάδα. Το σύμβολο της Αφροδίτης εμφανίζεται στην ασπίδα που βρίσκεται κοντά.

Μπροστά της, ένα χωράφι με καλαμπόκι ωριμάζει, και στο βάθος, ένας καταρράκτης ρέει. Το σκήπτρο που κρατά είναι επιστεγασμένο με την υδρόγειο σφαίρα αυτού του κόσμου. Εκπροσωπεί τον κατώτερο Κήπο της Εδέμ, τον Επίγειο Παράδεισο—όλα όσα συμβολίζονται από το ορατό σπίτι του ανθρώπου.

Δεν είναι Regina Coeli, αλλά παραμένει το refugium peccatorum, η καρποφόρα μητέρα χιλιάδων. Σε ορισμένες πτυχές, έχει επίσης περιγραφεί ορθά ως επιθυμία και τα φτερά αυτής, ως η γυναίκα ενδεδυμένη τον ήλιο, ως Gloria Mundi, και ως το πέπλο του Sanctum Sanctorum.

Ωστόσο, δεν είναι—τουλάχιστον κατά τον συνήθη υπολογισμό—η ψυχή που έχει αποκτήσει φτερά, εκτός εάν όλος ο συμβολισμός ερμηνευτεί με σπάνιο και αντισυμβατικό τρόπο. Πάνω απ’ όλα, αντιπροσωπεύει την παγκόσμια γονιμότητα και την εξωτερική αίσθηση του Λόγου.

Αυτό είναι εμφανές, διότι δεν υπάρχει άμεσο μήνυμα που να δίνεται στον άνθρωπο όπως αυτό που φέρει η γυναίκα· ωστόσο, αυτή η ίδια δεν φέρει την ερμηνεία του.

Σε μία άλλη τάξη ιδεών, η κάρτα της Αυτοκράτειρας σημαίνει την πόρτα ή την πύλη μέσω της οποίας αποκτάται η είσοδος σε αυτή τη ζωή—στον Κήπο της Αφροδίτης. Ο δρόμος που οδηγεί προς τα έξω, σε αυτό που βρίσκεται πέρα, είναι το μυστικό που γνωρίζει η Αρχιέρεια, και είναι αυτή που το μεταφέρει στους εκλεκτούς.

Οι περισσότερες παραδοσιακές αποδόσεις αυτής της κάρτας ήταν συμβολικά εσφαλμένες—για παράδειγμα, η σύνδεσή της με τον Λόγο, τη Θεία Φύση, την Τριάδα και παρόμοιες έννοιες.